Gdzie kręcono Hobbita? Poznaj filmowe lokacje w Nowej Zelandii

Sceny do filmów „Hobbit” kręcono w Nowej Zelandii, głównie na obu wyspach w plenerach, które zagrały filmowe Śródziemie. Najsłynniejszym miejscem jest oczywiście Hobbiton niedaleko Matamaty, ale na ekran trafiły też wulkany Tongariro, Wulkan Ngauruhoe, jaskinie, fiordy i lodowce. Jeśli chcesz zobaczyć, gdzie dokładnie stanęła kamera i jak zaplanować taką podróż po planach filmowych, przeczytaj ten przewodnik.

Dlaczego „Hobbit” kręcono w Nowej Zelandii?

Decyzja, by Śródziemie przenieść właśnie tutaj, nie była przypadkiem. Nowa Zelandia łączy na małej powierzchni to, czego potrzebował Peter Jackson – łagodne pagórki Shire, księżycowe pola lawy Mordoru, ośnieżone szczyty Gór Mglistych i mgliste lasy Fangornu. W 2026 r. kraj wciąż konsekwentnie promuje się hasłem „Home of Middle‑earth” i widać to na lotniskach, w materiałach turystycznych, a nawet w filmach bezpieczeństwa linii Air New Zealand.

Reżyser zaczął szukać plenerów już w latach 90. i robił to bardzo „po nowozelandzku” – często z helikoptera, wypatrując nieucywilizowanych, szerokich dolin i samotnych wzgórz. Tak trafił na farmę Alexanderów koło Matamaty czy doliny w regionie Mackenzie. Dla wielu widzów – i dla ogromnej grupy podróżników – Nowa Zelandia stała się równoznaczna ze Śródziemiem, a filmowa turystyka do dziś stanowi ważny element gospodarki kraju.

Cała Nowa Zelandia została potraktowana jak ogromny plan zdjęciowy, który miał jak najwierniej „zagrać” Śródziemie Tolkiena – od Shire po Mordor.

Hobbiton – gdzie powstała wioska hobbitów?

Najbardziej rozpoznawalną lokalizacją z „Hobbita” jest bez wątpienia Hobbiton, czyli wioska w Shire. Plan znajduje się na 500‑hektarowej farmie rodziny Alexander niedaleko Matamaty na Wyspie Północnej. To łagodne, zielone wzgórza wykorzystywane od lat do wypasu owiec i bydła – dokładnie taki krajobraz opisywał Tolkien w pierwszych rozdziałach „Hobbita”.

Na potrzeby filmów zbudowano tu 44 otwory hobbitowych domków, młyn, most, ogrody i słynne Bag End. Przy tworzeniu dekoracji pracowała nawet armia nowozelandzka – stawiała drogi dojazdowe i umocnienia. Uwagę przyciąga sztuczny dąb z liśćmi sprowadzonymi z Tajwanu, który miał wyglądać jak żywe drzewo nad domem Bilba. Wiele elementów to atrapy (większość wnętrz powstała w studiu w Wellington), ale ogrody są prawdziwe i codziennie pielęgnuje je zespół ogrodników.

Zwiedzanie Hobbitonu – jak to wygląda?

Wioska funkcjonuje dziś jako w pełni zorganizowana atrakcja. Zwiedza się ją wyłącznie z przewodnikiem, w grupach ruszających co kilkanaście–kilkadziesiąt minut. Sama trasa po planie trwa mniej więcej 2 godziny, a jeśli wybierzesz opcję z posiłkiem w „Pod Zielonym Smokiem”, trzeba doliczyć jeszcze około godziny. Grupy są rozproszone w czasie, więc spacer między domkami zwykle nie sprawia wrażenia tłoku, choć w sezonie miejsce odwiedzają setki osób dziennie.

Na trasie przechodzisz obok dziesiątek drzwi, ogródków, linii z praniem i koszy z pieczywem. Część domków to jedynie płytkie fasady, część skrywa magazyny ogrodników. Ciekawostką są drzwi o różnej skali – mniejsze służyły do scen z Gandalfem, aby wizualnie „urósł”, większe do ujęć z hobbitami. Wizyta kończy się w gospodzie stylizowanej na filmową tawernę, gdzie można spróbować piwa warzonego specjalnie dla tego miejsca.

Praktyczne informacje o Hobbitonie

Do planu można dojechać własnym autem lub skorzystać z busów z Matamaty i Auckland. Bilety kupuje się z wyprzedzeniem – w szczycie sezonu bywa, że miejsca schodzą na tygodnie do przodu. Trasa jest łatwa, ale prowadzi po trawie i szutrowych ścieżkach, więc warto założyć wygodne, nieprzemakalne buty. W deszczowe miesiące (jesień, zima na półkuli południowej) przydaje się też kurtka przeciwdeszczowa, bo większość czasu spędzasz na otwartej przestrzeni.

Hobbiton to wciąż czynny plan filmowy, ale jednocześnie symbol tego, jak kino potrafi zamienić zwykłą farmę w jedną z najbardziej rozpoznawalnych wiosek świata.

Wyspa Północna – gdzie kręcono Mordor, Rivendell i Ścieżkę Umarłych?

Wyspa Północna dała trylogii i „Hobbitowi” przede wszystkim krajobraz surowy: wulkany, nagie grzbiety, poszarpane skały. Tu znalazł się filmowy Mordor, Rivendell i część scen z początków podróży Drużyny.

Wulkan Ngauruhoe i Park Narodowy Tongariro – Mordor

Sercem filmowego Mordoru został Wulkan Ngauruhoe, stożek o wysokości około 2800 m n.p.m., leżący w Parku Narodowym Tongariro. Na ekranie widzimy go jako górę przeznaczenia – Orodruinę – nad morzem zastygłej lawy i ciemnych chmur. Wokół, na zboczach sąsiedniego Ruapehu, kręcono sceny marszu Froda i Sama w stronę krateru oraz ujęcia orczych patroli.

Dziś większość osób ogląda te miejsca podczas całodniowego przejścia Tongariro Alpine Crossing. Szlak o długości około 20 km prowadzi przez pole lawowe, obok turkusowych jezior i pod karkiem Ngauruhoe. W innym miejscu parku, niedaleko drogi 48, można dojść do wodospadu Tawhai Falls, znanego z ujęcia, w którym Gollum poluje na ryby – wielu fanów nazywa to miejsce „Gollum’s Pool”. W deszczu rzeka potrafi przybrać na sile, więc widok bywa zupełnie inny niż w filmie.

Mount Victoria – pierwsze spotkanie z Nazgulami

W samym Wellington, 20–30 minut pieszo od portu, leży Mount Victoria z gęstym lasem. Właśnie tam Frodo i jego towarzysze po raz pierwszy chowają się przed Czarnym Jeźdźcem. Ścieżki są oznaczone, ale część frajdy polega na tym, by samodzielnie odnaleźć skarpę i zagłębienie, w którym bohaterowie kryją się pod korzeniami drzewa. Samo drzewo było konstrukcją scenograficzną – w terenie został jedynie „zwykły” stok.

Kaitoke Regional Park – Rivendell

Elfickie Rivendell narodziło się w Kaitoke Regional Park na północ od Wellington. Park to mieszanka wiecznie zielonego lasu i trawiastych polan nad rzeką. Część dekoracji dawno zniknęła, ale na miejscu oznaczono polanę, gdzie znajdowała się sypialnia Froda i miejsce narady u Elronda. U wejścia ustawiono symboliczny portal nawiązujący do filmu, a na tablicach znajdziesz kadry porównujące ujęcia z tym, co widzisz dziś.

Putangirua Pinnacles – Ścieżka Umarłych

Po drugiej stronie Cieśniny Cooka, już na południowym krańcu Wyspy Północnej, wyrastają formacje Putangirua Pinnacles. To szare, żłobione erozją słupy osadów, które zagrały filmową Ścieżkę Umarłych. Ze szlaku prowadzącego od parkingu przez około 30 minut widać coraz gęstszy „las” pionowych kolumn. W scenie filmowej ścieżka do Dunharrow wydaje się klaustrofobiczna i ponura – w rzeczywistości to otwarta, choć surowa dolina, w której często wieje silny wiatr.

Jaskinie Waitomo – schronienie przed goblinami

Po stronie zachodniej Wyspy Północnej, w regionie Waikato, znajdują się Jaskinie Waitomo. W „Hobbicie” wykorzystano je jako miejsce, w którym drużyna znajduje pozorne schronienie, a potem trafia w ręce goblinów. Kompleks słynie z wapiennych form i „świecących robaczków” – larw, które tworzą na stropie jasną, niebieskawą poświatę. Część lokalnych Maorysów oprowadza po jaskiniach osobiście, łącząc opowieści o geologii z historiami z planu filmowego.

Wyspa Południowa – gdzie szukać Gór Mglistych i Rohanu?

Południe kraju dało twórcom przede wszystkim wysokie góry, lodowce, fiordy i szerokie doliny polodowcowe. To tutaj powstały sceny z Rohanu, Pol Pelennoru, Gór Mglistych i wielu bitew.

Glenorchy i okolice Queenstown – Isengard, Rohan i czołówka „Dwóch Wież”

Za niewielkim miasteczkiem Glenorchy, na końcu jeziora Wakatipu, otwiera się szeroka dolina, która w filmach została Isengardem. Z mostu niedaleko drogi widać układ rzek i łąk znany z ujęć z lotu ptaka. Wyżej po stokach góry Earnslaw filmowcy kręcili sceny pojawiające się w czołówce „Dwóch Wież”. Same wzgórza z najlepszym widokiem leżą na prywatnych terenach, ale część doliny Da się przemierzyć pieszo lub samochodem.

W okolicach Queenstown i Franktonu nagrywano też sceny z Rohanu, między innymi atak orków na wargach. Tereny takie jak Deer Park Heights zamieniły się na czas zdjęć w stepową krainę jeźdźców, choć dziś zobaczysz tam raczej farmy i zwykłe drogi dojazdowe.

Jezioro Pukaki i region Aoraki – Góry Mgliste i miasto Esgaroth

Turkusowe Jezioro Pukaki to jedna z najczęściej fotografowanych tafli wody w kraju. Na ekranie okolice tej wody udawały zarówno Esgaroth – miasto na palach z „Pustkowia Smauga” – jak i fragmenty Gór Mglistych. Niedaleko leży Park Narodowy Aoraki/Mount Cook z najwyższymi szczytami Nowej Zelandii. Ich grzbiety stały się tłem dla ujęć przelotu orłów z Bilbem i krasnoludami oraz dla rozpalania łańcucha ogni między Rohanem i Gondorem.

Twizel i Pola Pelennoru

W regionie Mackenzie, niedaleko miasteczka Twizel, powstała monumentalna scena bitwy na Polach Pelennoru. Rozległe, lekko pofalowane pola i widoczne w oddali jeziora Ohau i Benmore dawały poczucie ogromnej przestrzeni. Dziś teren pozostaje w części prywatny, ale prowadzą przez niego wyznaczone ścieżki piesze. Z parkingu za mostem można spojrzeć na obszar, który w filmie wypełniono tysiącami wojowników Gondoru, Rohanu i orków.

Fiordland – lot orłów i dzikie lasy

Najbardziej pierwotny krajobraz Nowej Zelandii kryje się w Parku Narodowym Fiordland. To tu kręcono sceny ucieczki Bilba i krasnoludów na grzbietach orłów, a także niektóre ujęcia z „Władcy Pierścieni”. Doliny z wodospadami, pionowe ściany i gęste, paprociowe lasy tworzą naturalną scenografię, która wymagała od ekipy filmowej niewielu cyfrowych poprawek. Przez park biegnie Milford Track – około 50‑kilometrowy szlak pieszy, na który dziennie może wejść ograniczona liczba wędrowców.

Weta Workshop i kulisy powstawania „Hobbita”

Świat przedstawiony na ekranie powstał nie tylko w plenerach, ale też w pracowniach i studiach. W Wellington działa Weta Workshop, czyli pracownia odpowiedzialna za rekwizyty, zbroje, miniatury i efekty specjalne do filmów Petera Jacksona. To tu projektowano miecze, zbroje Rohirrimów, elementy dekoracji Hobbitonu i setki drobnych przedmiotów, których widz często nawet nie dostrzega.

Weta udostępnia część swojej siedziby zwiedzającym – wycieczki z przewodnikiem pokazują proces powstawania rekwizytów od projektu po gotowy element na planie. Obok funkcjonuje sklep Weta Cave z figurkami, kopiami mieczy i gadżetami z filmów. W ten sposób filmowe Śródziemie ma w Wellington swoje „zaplecze”, w którym to, co widzimy w Glenorchy czy nad Pukaki, zyskuje namacalną formę.

Weta Workshop i plenerowe lokacje działają razem – pracownia tworzy fizyczne rekwizyty, a krajobraz Nowej Zelandii nadaje im wiarygodne tło.

Jak zaplanować podróż szlakiem Hobbita i Śródziemia?

Trasa śladami „Hobbita” zwykle obejmuje kilka typów miejsc: wioskę Shire, wulkany Tongariro, malownicze doliny południa i wizytę w pracowni w Wellington. Przygotowując wyjazd, warto zestawić czas przejazdów z dostępnością atrakcji w ciągu dnia:

W 2026 r. wiele z tych miejsc jest dobrze oznaczonych – lokalne władze wykorzystują fakt, że Nowa Zelandia reprezentuje na ekranie Śródziemie. Im dalej jednak od głównych tras, tym częściej natrafisz na prywatne płoty, brak zasięgu czy zmienną pogodę. Dlatego wyjazd śladami Hobbita łączy dwie rzeczy: konkretne, filmowe kadry i bardzo realną przygodę w terenie, który wciąż pozostaje dziki i wymagający.